Ik ben een late leerling. Toen ik 36 jaar was, werd ik gevraagd voor de Ronde Tafel, een service-organisatie die opkomt voor de zwakkeren in de maatschappij. Hoewel mijn tijd daar leerzaam (en leuk) was, kon ik er nooit mijn ei kwijt. Dat had grotendeels te maken met mijn passie voor dieren, wilde dieren welteverstaan. Ofschoon ik destijds wel geprobeerd heb om projecten voor dieren uitgevoerd te krijgen, kreeg ik er de handen niet voor op elkaar. Toen ik in 2007 veertig werd, hét moment om de Tafel te verlaten, had ik 'iets' kunnen doen, maar het duurde tot 2012 alvorens ik echt de behoefte voelde om 'iets' te gaan doen.

In de zomer van 2012 besloot ik om eindelijk een keer mijn favoriete wilde dier te gaan zien. Mijn idee was om naar Maleisië, Thailand of India te gaan om de tijger in het wild te zien. Echter, toen ik mezelf aan het voorbereiden was, begon ik steeds meer te lezen over de leefomstandigheden van deze met uitsterven bedreigde diersoort. Ik las over tijgerpilletjes, Chinese maffia, palmolie en ontbossing, over circussen en over het fokproces van witte tijgers. Het onderwerp 'tijger' liet me niet meer los en ik verslond rapporten. Ik dacht niet meer over die vakantie na, maar steeds vaker gingen mijn gedachten uit naar 'iets' te doen.

Moscow24 TVDat iets werd een reis van 6 maanden door 24 Aziatische landen om aandacht te vragen voor het lot van tijgers. Project TigerTrail begon in december 2012 en eindigde in november 2013 en zorgde ervoor dat tijgers een beetje meer op de kaart zijn komen te staan. Destijds heb ik een stichting (TigerTrail Foundation) opgericht, waar overigens niets mee is gebeurd.

Merkrechten van wildlife

In september 2013 sprak ik een gezelschap toe in Jakarta (Indonesië). Na deze lezing sprak ik toevallig met de marketingmanager van een kleine, regionale luchtvaartmaatschappij, Tiger Air genaamd. Hij vertelde dat ze wel 'iets' met tijgers wilden doen, maar hij wist niet wat. Na een serie gesprekken waren we het erover eens dat er een substantiële investering zou komen, waarbij Tiger Air ook een flinke zakelijke impuls zou kunnen krijgen. We spraken af dit verder te onderzoeken na mijn reis. Helaas ging Tiger Air in juni 2014 failliet.

Het idee dat we bespraken was dat Tiger Air 1% van haar jaarlijkse omzet zou investeren in tijgerconservatie. Een flink bedrag, maar in ruil daarvoor zou Tiger Air een betere positie bij de Indonesische bevolking krijgen. Dit voornemen leidde er bij mij toe dat het eigenlijk ging over merkrechten van wildlife: bedrijven met een wild dier in hun merk of marketing zouden hiervoor een faire vergoeding moeten betalen. Zou dit op grote schaal ingevoerd kunnen worden, dan komen miljarden euro's beschikbaar voor de bescherming van wilde dieren. Feitelijk zou dat de redding voor wilde dieren betekenen.

Foundation

Om deze 'merkrechten van wildlife' geïnstitutionaliseerd te krijgen, is een plan bedacht. Een plan voor de lange adem, waarbij een brede coalitie van NGO's, journalisten en mensen op bres komen om bedrijven die een wild dier in merk of marketing gebruiken die 'merkrechten' te laten betalen.


De activiteiten (die onder de noemer Icons of Nature worden uitgevoerd) die horen bij de uitvoering van dit plan zijn ondergebracht in de Nature Benefits Foundation, waar ik de oprichter en voorzitter van ben.

Meer informatie over Icons of Nature en Nature Benefits is te vinden op de website: www.iconsofnature.org.